ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟΣ

Zηλεύω την πνευματική του εγρήγορση. Ξαγρυπνάει για όλους εμάς.Ζηλεύω το ερευνητικό του πάθος για τον εντοπισμό και την καταγραφή της πιο ασήμαντης λεπτομέρειας που ,όμως, είναι απαραίτητη για τη συναρμολόγηση των μερών σε όλο.Οι "χειροποίητες ιδέες", η εκπληκτική άνεση και ευχέρεια της γλώσσας είναι αξιοζήλευτα στοιχεία που σφραγίζουν την πνευματική πορεία του λογοτέχνη Πάνου Θεοδωρίδη.Ταπεινά, του αφιερώνω το παρόν ιστολόγιο ως μια μικρή ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ

Έχει σουρουπώσει και μια μητέρα κατευθύνεται στην παιδική χαρά με το νήπιο αγοράκι της. Το αγοράκι πρέπει να έχει μια φοβία με τα φαντάσματα. Το ακούω να λέει ότι το φάντασμα έχει την μορφή πουλιού.Η μητέρα του προσπαθεί να διασκεδάσει την φοβία του, λέγοντας ότι αυτά τα έχουν συζητήσει και πρέπει να νιώθει ήσυχο. Σε δευτερόλεπτα, το παιδί αναθαρρεύει και τρέχει μπροστά. Η μητέρα του φωνάζει να σταματήσει και να μείνει κοντά του. Η ανησυχία της μοιάζει αδικαιολόγητη. Στον συγκεκριμένο χώρο δεν υπάρχουν δρόμος ,αυτοκίνητα ή κάτι άλλο που να δικαιολογεί την φοβία της μητέρας από την απομάκρυνση του γιου.
Συνεχίζουν να περπατούν και βλέπω το παιδάκι να είναι ανήσυχο και να αναρωτιέται αν στην παιδική χαρά βρει παρέα. Σαν να επιζητά περισσότερη ασφάλεια. Φαίνεται ότι η παρουσία της μητέρας δεν του εγγυάται κάτι τέτοιο...


Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

ΑΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΓΡΑΠΤΟΙ ΝΟΜΟΙ

"Νταηλίκι", φωνάζει ο θυμωμένος καταναλωτής μέσα στο κατάστημα. Είναι η στιγμή που έχει εισβάλλει ομάδα πολιτών που αντιδρά στην καταστρατήγηση της κυριακάτικης αργίας. "Με το νταηλίκι θα μού απαγορεύσετε να ψωνίσω;", απεθύνεται στην ομάδα. Είναι Ιούλιος, είναι Κυριακή και ο περισσότερος κόσμος έχει φύγει για κοντινές και μακρινές παραλίες. Επιπλέον, οι καταστηματάρχες έχουν αποφασίσει σχεδόν ομόφωνα ότι τα μαγαζιά πρέπει να παραμένουν κλειστά τις Κυριακές.

Το παραπάνω γεγονός είναι κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει και με το κάπνισμα. Ο καπνιστής διαμαρτύρεται επειδή του στερούν το δικαίωμα να καπνίζει παντού, χωρίς, ωστόσο, να τού αφαιρούν το δικαίωμα να καπνίζει. Παρομοίως, ο καταναλωτής δυσανασχετεί επειδή του στερούν το δικαίωμα να αγοράζει την Κυριακή, αλλά χωρίς να του απαγορεύουν να καταναλώνει τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας.

Όπως θα διαπιστώσατε από τα προλεγόμενα, πάντα προτάσσουμε την απεριόριστη άσκηση των δικαιωμάτων μας, υπονομεύοντας,ταυτόχρονα, ένα αναγκαίο πλαίσιο υποχρεώσεων. Δεν υπάρχουν δικαιώματα που να μην συνοδεύονται από υποχρεώσεις. Αν μιλάμε για απεριόριστη άσκηση των δικαιωμάτων, μοιραία θα πρέπει να μιλήσουμε και για απεριόριστη τήρηση των υποχρεώσεων. Αυτό το τελευταίο, μάλλον, θα μας κάτσει βαρύ...


Για μεγαλύτερη διερεύνηση του θέματος, αναφέρω τα λήμματα "υποχρέωση" και "δικαίωμα" από την Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα:

υποχρέωση:ό,τι επιβάλλει ο νόμος ή μια νομικής φύσης συνθήκη ή συμφωνία

δικαίωμα: απαίτηση, αξίωση που την επιτρέπει ένας άγραφος νόμος ή που την κατοχυρώνει ένας γραπτός νόμος, σε αντιδιαστολή προς την υποχρέωση ή το καθήκον:

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Συνήθως η καλύτερη συμβουλή  για έναν μπουχτισμένο από την καθημερινότητα άνθρωπο είναι να πάει καπου αλλού για να αλλάξει παραστάσεις. Πλέον, αρχίζω να δυσπιστώ για την ορθότητα αυτής της συμβουλής. Εξηγώ: Μια τέτοια συμβουλή καταδικάζει τον άνθρωπο μέσα στο σχήμα Ερέθισμα-Αντίδραση. Η ρουτίνα για την οποία μιλάμε είναι το ερέθισμα. Αντίδραση είναι η αλλαγή και αντικατάσταση όλων των παραστάσεων της κουραστικής  καθημερινότητας με κάποιες άλλες. Ωστόσο, ξέρουμε ότι ανάμεσα στο ερέθισμα και την αντίδραση μεσολαβεί ο συμβολικός κόσμος του ανθρώπου που επιδρά άμεσα στο ερέθισμα. Αρχίζω να πιστεύω ότι όσο πιο φτωχός παρουσιάζεται αυτός ο κόσμος, τόσο το μυαλό μας στρέφεται στην φυγή και στην 《αλλαγή παραστάσεων》.

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΒΑΔΙΣΜΑΤΟΣ

Έβλεπα το πρωί στην τηλεόραση ένα ρεπορτάζ για τις "πινακίδες βαδίσματος"εδώ στη Θεσσαλονίκη. Μια δέσμη από μικρές πινακίδες που δείχνουν προς διάφορες οδούς. Πάνω στις πινακίδες υπάρχουν χιλιομετρικές αποστάσεις, χρόνος ενδεικτικός που χρειάζεται για να τις διανύσουμε και, τέλος, ο αριθμός των θερμίδων που καταναλώνουμε κατά το περπάτημα. 

Είχα ακούσει και πιο παλιά για τις πινακίδες βαδίσματος που υποτίθεται θα λειτουργούσαν ως κίνητρο στους πολίτες για να αρχίσουν να περπατούν. Δεν ξέρω κατά πόσο όλη αυτή η υπερβολική ανάλυση και η χρήση των αριθμών θα μπορούσε να κινητοποιήσει τους συμπολίτες μας για να αλλάξουν τις συνήθειες τους. Ωστόσο, αυτό που διαπιστώνω είναι μια στρατηγική τροποποίησης των συμπεριφορών που βασίζεται σε αριθμούς που φημίζονται ότι λένε πάντα την Αλήθεια. Την λένε; 

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ!

Μου του είχε αφηγηθεί παλιά ένας φίλος μου που δούλευε.(Σήμερα, ο φίλος μου τα κουτσοβολεύει με τη πενιχρή σύνταξη του πατέρα του και με ένα μικρό εισόδημα που προέρχεται από την ενοικίαση ακινήτου):

Σε ένα διάλειμμα της εργασίας του, ο φίλος μου είχε πάει να φάει μια τυρόπιτα. Την ώρα που βρισκόταν εκεί, υπήρχε ένα πενταμελές κλιμάκιο που έκανε υγειονομικό έλεγχο στο μαγαζί. Ο φίλος μου κάθισε να φάει την τυρόπιτά του και το ίδιο έπραξαν και τα άτομα του κλιμακίου που, όπως φαίνεται, είχαν διεκπεραιώσει την αποστολή τους. Πέντε άνθρωποι παρήγγειλαν και του πουλιού το γάλα. Αποχωρώντας από το μαγαζί, ο ένας απ' αυτούς πλησίασε τον ιδιοκτήτη και τον ρώτησε ""χρωστάμε κάτι;". Η ερώτηση, ομολογουμένως, μου φάνηκε πολύ έξυπνη. Δεν ήταν, ας πούμε, ερώτηση του τύπου " τι χρωστάμε;". Στην πρώτη ερώτηση, είναι σαν να θέλεις να "διευκολύνεις" τον ιδιοκτήτη να σου απαντήσει αρνητικά. Η ερώτηση προδιαθέτει τον ιδιοκτήτη να κεράσει. Στην δεύτερη ερώτηση, αναγνωρίζεις ότι έχεις καταναλώσει κάτι που κοστίζει ένα συγκεκριμένο ποσό. Η ερώτηση αναζητά μια συγκεκριμένη απάντηση και ένα συγκεκριμένο ποσό που πρέπει να καταβληθεί.Η δεύτερη ερώτηση, θέλω να πω, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ελιγμούς και αφήνει στην διακριτική ευχέρεια του ιδιοκτήτη το κέρασμα. 

Όπως καλά το φαντάζεστε, όλα ήταν κερασμένα και το κλιμάκιο θα αποχωρούσε από το μαγαζί χωρίς να πληρώσει τίποτα. Συμπέρασμα; Προσέχετε πως διατυπώνετε τις ερωτήσεις σας...

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

ΤΑΞΙΔΙ ΕΙΝΑΙ , ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Βλέπω τη διαφήμιση που παίζει στην τηλεόραση το τελευταίο διάστημα. Στο υποφωτισμένο περιβάλλον ενός λεωφορείου ο επιβάτης περνάει την ώρα του κάνοντας χρήση του τάμπλετ. Λίγο μακρύτερα, ένας άλλος μοναχικός επιβάτης τον πλησιάζει και χωρίς να τον ρωτήσει κάθεται δίπλα του. Ο κάτοχος του τάμπλετ είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων που, προφανώς, σέβεται και τους συνεπιβάτες-κάποιοι απ' αυτούς κοιμούνται. Ο επιβάτης που τον πλησιάζει είναι θορυβώδης και επιθυμεί κάτι ανάλογο από το τάμπλετ. Η επιθυμία του, ωστόσο, δεν ικανοποιείται. Σε μια επίδειξη αδιακρισίας και έλλειψης τακτ, δυσφορεί με τις επιλογές του συνεπιβάτη και του αρπάζει το τάμπλετ μέσα από τα χέρια του. Οι μουσικές προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντα του είναι σίγουρο ότι δεν ταυτίζονται με αυτά του συνεπιβάτη που διατηρεί μια παροιμιώδη ψυχραιμία. Η οριστική ρήξη έρχεται όταν ο αναιδής επιβάτης διαπιστώνει πως ο κάτοχος του τάμπλετ δεν είναι ποδοσφαιρόφιλος και αγνοεί τους "μπέμπηδες". Θυμώνει και απομακρύνεται. Κατά την αποχώρηση, μιλάει με υποτιμητικά λόγια και ενοχοποιεί τον συνεπιβάτη του για την κακή χρήση του τάμπλετ. Όπως μας διδάσκει η διαφήμιση, τα ταξίδια με τα μέσα συγκοινωνίας μπορούν να γίνουν ταξίδια αυτογνωσίας χάρη στους μπουμπούνες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας...

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ

Μια χαροκαμένη μάνα επισκέπτεται καθημερινά τον οικογενειακό τάφο.
Μέσα του βρίσκονται θαμμένοι ο σύζυγος και ο γιος.
Κάθε μέρα και συγκεκριμένη ώρα, ανηφορίζει στο νεκροταφείο για να περιποιηθεί το μνήμα.
Καθαρίζει, συγυρίζει και αφήνει λουλούδια που έχει κόψει από τις αυλές των γειτόνων της.
Επιστρέφει στο σπίτι. 
Ο κήπος της είναι ολάνθιστος και ευωδιαστός...