ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟΣ

Zηλεύω την πνευματική του εγρήγορση. Ξαγρυπνάει για όλους εμάς.Ζηλεύω το ερευνητικό του πάθος για τον εντοπισμό και την καταγραφή της πιο ασήμαντης λεπτομέρειας που ,όμως, είναι απαραίτητη για τη συναρμολόγηση των μερών σε όλο.Οι "χειροποίητες ιδέες", η εκπληκτική άνεση και ευχέρεια της γλώσσας είναι αξιοζήλευτα στοιχεία που σφραγίζουν την πνευματική πορεία του λογοτέχνη Πάνου Θεοδωρίδη.Ταπεινά, του αφιερώνω το παρόν ιστολόγιο ως μια μικρή ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

ΚΑΛΠΑΣΜΟΣ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ

Ο πεζός άντρας περίμενε να διασχίσει καθέτως τον δρόμο. Στα είκοσι μέτρα από το σημείο που κοντοστεκόταν, υπήρχε ένα φανάρι.Έλεγξε δεξιά και αριστερά την κίνηση των αυτοκινήτων και ένιωσε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να περάσει το δρόμο. Την στιγμή που πήγε να το κάνει, ένα αυτοκίνητο βρέθηκε από το πουθενά και του 'κοψε την φόρα. Ο νεαρός οδηγός ήταν αλήθεια πως έδινε γκαζιές στο αμάξι•το έκανε ακόμη και όταν στα είκοσι μέτρα το φανάρι έδειχνε κόκκινο. Ο πεζός άντρας ταράχτηκε από το συμβάν και φώναξε με όλη του τη δύναμη "Βρε ζώο πού τρέχεις αφού θα σταματήσεις σε λίγο;". Ο νεαρός συνεπαρμένος από τις γκαζιές , δεν φάνηκε να ακούει τα κοσμητικά επίθετα. Πολύ πιθανόν, να ήθελε να επιταχύνει την ταχύτητα του αυτοκινήτου προκειμένου να διαπιστώσει την λειτουργία των φρένων και τον χρόνο που θα χρειαζόταν για να ακινητοποιηθεί το αυτοκίνητο. Όπως διαφαίνεται, άλλοι καταναλώνουν φαιά ουσία στον εγκέφαλο και άλλοι νομίζουν ότι ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή που την ισχύ του την υπολογίζουν σε ιπποδύναμη. .
Καλούς καλπασμούς σε όλους!

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

ΠΑΡΚΑΡΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Γνωρίζω τρεις τουλάχιστον ανθρώπους που είναι υπερβολικά προσηλωμένοι με τα αυτοκίνητά τους. Η εμμονή τους δεν αφορά την μάρκα , την καθαριότητα ή την πολυτέλεια που αυτά εκπέμπουν, αλλά το μέρος που θα τα έχουν παρκαρισμένα. Τα αυτοκίνητά τους θεωρούνται συνηθισμένα και μικρομεσαία και τα θέλουν κεντραρισμένα μπροστά από τα μπαλκόνια τους, ώστε να μπορούν να τα ελέγχουν. Φαντάζομαι ότι τις μέρες κατά τις οποίες δεν βρίσκουν παρκάρισμα στο ποθητό σημείο, οι ψυχές τους υποφέρουν λες και υπομένουν τα βασανιστήρια της κόλασης, εκεί που "καίγονται από την φωτιά και το θειάφι". Σαν συνταξιούχοι χασομέρηδες, παραφυλάνε πίσω από τις γρίλιες των παραθύρων.Οι ψυχές τους αναζητούν την λύτρωση. Μόλις δουν ένα αυτοκίνητο να ξεπαρκάρει, τρέχουν με τα σώβρακα για να προλάβουν να παρκάρουν το δικό τους.Όπως διαπιστώνετε, η κατάληψη μιας θέσης στον "Παράδεισο" απαιτεί μια κάποια αγρυπνία...

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

ΣΥΝΩΜΟΤΕΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Είχε συμβεί πριν καμιά εικοσαριά χρόνια, αλλά διατηρώ ζωηρή την ανάμνησή του. Τότε, έβαζα την μηχανή σε ένα υπαίθριο πάρκινγκ κοντά στο σπίτι μου και αφού είχα εξασφαλίσει τη σύμφωνη γνώμη των περισσοτέρων ιδιοκτητών της πολυκατοικίας. Ο χώρος ήταν μεγάλος και η μηχανή ήταν σαν να μην υπήρχε. Ωστόσο, πάντα θα υπάρχει σε ένα σύνολο ανθρώπων κάποιος για τον οποίο δεν θα περνάς απαρατήρητος εσύ και η μηχανή σου! Ήταν τότε, λοιπόν, που με πλησίασε ένας κύριος από την πολυκατοικία για να μου εκφράσει την ανησυχία του για την  μηχανή μου που  γειτνίαζε με το δικό του αυτοκίνητο. Όπως καταλαβαίνετε, φοβόταν πολύ την πιθανή πτώση της δικής μου μηχανής και τις ενδεχόμενες φθορές στο δικό του  αμάξι. Εξηγώντας  ότι με τον ορθοστάτη να στηρίζει την μηχανή ένα τέτοιο ατύχημα φάνταζε αδύνατο , αυτός είχε αποφασίσει ότι έπρεπε να ανησυχεί! Θέλοντας να αποδείξει το βάσιμο των φόβων του είχε προβεί στην παράθεση μιας απίστευτης λογικής αλληλουχίας γεγονότων που ειλικρινά με είχαν αφήσει άναυδο! Σύμφωνα μ' αυτήν, θα βρισκόταν μια γάτα που θα ανέβαινε στο κλαδί του δέντρου και το κλαδί θα έσπαζε από το βάρος της γάτας και το κλαδί θα έπεφτε στην παρκαρισμένη μηχανή μου και αυτή με τη σειρά της θα έπεφτε στο διπλανό αμάξι και θα προκαλούσε ζημιές. Ειλικρινά, με έναν τέτοιο μεγαλειώδη συλλογισμό  ο κύριος αυτός είχε ξεπεράσει και τις διάσημες μπουρδολογίες κατά τις οποίες, "όταν θέλουμε κάτι,  όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχουμε". Το μακρινό 1996 ξέχασα να ζητήσω και αυτόγραφο..

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

"Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ"

Μια μεγάλη περίοδο άρνησης κυοφορεί εξίσου μια μεγάλη κατάφαση!Περπατούσα σήμερα στην Εγνατία και είδα γραμμένο σε έναν τοίχο το αρκετά δημοφιλές σύνθημα "Η Παιδεία δεν είναι εμπόρευμα". Το σύνθημα που έβλεπα, είχε παραποιηθεί από κάποιον που είχε μεριμνήσει ώστε να σβήσει το "δεν". Το σύνθημα λοιπόν,στην καινούρια του μορφή, μας πληροφορούσε ότι η άρνηση της πραγματικότητας υπήρξε ουσιαστικά η πρώτη φάση κατανόησης και αποδοχής της πραγματικότητας. Η ιδεολογία της άρνησης, αυτή η άρνηση στην υπηρεσία της άρνησης, έφερε πιο κοντά την πραγματικότητα και την κατέστησε πιο αδυσώπητη. Σε γνώση και σε επίπεδο συνείδησης, τα αποτελέσματα υπήρξαν πενιχρά.Τώρα, είμαστε στη φάση που "η Παιδεία είναι εμπόρευμα και θα πεις κι ένα τραγούδι". Τουλάχιστον, το τραγούδι να 'ναι το δικό μας δημιούργημα!

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

ΥΛΙΚΟ ΠΡΟΣ ΒΡΩΣΗ

Ένας γνωστός στέλνει το παιδί του να γυμνάζεται με μια ομάδα ποδοσφαίρου. Τα παιδιά της ομάδας πηγαίνουν δυο με τρεις φορές την εβδομάδα και προπονούνται κάτω από τις οδηγίες που τους δίνουν έμπειροι γυμναστές που έχουν εξειδικευτεί στη διδακτική του ποδοσφαίρου. Στη συζήτηση που κάνουμε, καταλαβαίνω ότι ο συγκεκριμένος πατέρας ενδιαφέρεται μόνο για την ψυχαγωγία και την εκγύμναση του παιδιού του. Μια φορά και κατά τη διάρκεια της προπόνησης,  έχασε την ψυχραιμία του και λογομάχησε με έναν άλλο πατέρα που προέτρεπε το παιδί του με ανθρωποφαγικές ιαχές και την  λέξη "φά'τον!" Ο συγκεκριμένος πατέρας, παρασυρμένος από έναν θλιβερό ανταγωνισμό που βλέπει μόνο στόχους προς εξόντωση, θέλει να διεγείρει το πάθος του γιου του με ένα τελείως λανθασμένο τρόπο. Να "φάει" ένα εντεκάχρονο παιδί τους συμπαίκτες με τους οποίους μοιράζεται την χαρά του παιχνιδιού, είναι το χειρότερο μήνυμα που θα μπορούσε να δώσει ένας πατέρας στο παιδί του! 

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

"ΑΣΤΟ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ"!

《Άστο το ρημάδι!》.Η πασίγνωστη ρήση απευθύνεται  από τους ενηλίκους στο παιδί , όταν οι ενήλικες διαισθάνονται ότι το αντικείμενο που κατέχει το παιδί  θα καταλήξει λίαν συντόμως στο καλάθι των αχρήστων! Η φράση για την οποία μιλάμε, επιβεβαιώνει την τάση των παιδιών να επιλέγουν το αντικείμενο της προσκόλλησης με απώτερο στόχο να του αλλάξουν τα φώτα (αντικείμενο της προσκόλλησης, όλα ΕΔΩ πληρώνονται) ! Ο μπουχτισμένος ενήλικας, ωστόσο, βιάζεται να προλάβει το απευκταίο αποδίδοντας τον χαρακτηρισμό "ρημάδι" σε κάτι που εξακολουθεί να παραμένει άφθαρτο. Αν  αγαπάς κάτι,  διάβαζα παλιότερα, το φέρνεις στα όρια του! "Άστο το ρημάδι" ακούγεται , όταν τη στιγμή εκείνη το παιδί δοκιμάζει τις αντοχές του αντικειμένου αλλά και του ενηλίκου...

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ...

Τις χρονιές που χρησιμοποιούσαμε στις συναλλαγές μας την δραχμή, ένας καλός φίλος μου ανέφερε ένα περιστατικό που μου άρεσε πολύ. Ο φίλος μου στα τέλη της δεκαετίας του '90 εργαζόταν εκτός Θεσσαλονίκης και αναγκαζόταν κατά την μετακίνησή του, να μένει για λίγη ώρα έξω από το ψυχιατρικό ίδρυμα της Σταυρούπολης. Όπως καταλαβαίνει κανείς, τις πρώτες πρωινές ώρες ο φίλος μου γινόταν αυτόπτης μάρτυρας διαφόρων γεγονότων στα οποία εμπλέκονταν και τρόφιμοι του ψυχιατρείου. Εκείνο τον καιρό, υπήρχε ένας ψυχικά δισταραγμένος που ήταν νεαρής ηλικίας και τριγυρνούσε ανάμεσα στον κόσμο που περίμενε για να πάει στην εργασία του. Αρκετοί από τους εργαζομένους τον γνώριζαν και του έδιναν κάποια χρήματα για να αγοράσει τυρόπιτες ή κουλούρια. Τα μικροποσά δίνονταν σε κέρματα ή χαρτονομίσματα. Όταν ο νεαρός παραλάμβανε χαρτονομίσματα, τα τσαλάκωνε και θυμωμένος τα πετούσε κάτω. Εκεί που αληθινά ένιωθε ευτυχισμένος ήταν στα κέρματα. Όταν του πρόσφεραν κέρματα, η χούφτα του γέμιζε. Καθώς τα κρατούσε μέσα στις παλάμες του, τα ανεβοκατέβαζε σαν να ήθελε να διαπιστώσει το βάρος τους. Ένα χαρτονόμισμα μεγαλύτερης αξίας ήταν ανάλαφρο και δεν μετρούσε καθόλου μπροστά σε μια χούφτα  βαριά κέρματα μικρότερης αξίας.  Ο ψυχικά πάσχων άνθρωπος και οι προτιμήσεις του, μου έφεραν στο νου τις μεταρρυθμίσεις του Λυκούργου στην αρχαία Σπάρτη. Μια από αυτές, προέβλεπε και την χρήση σιδερένιων κερμάτων που εξαιτίας του βάρους τους  δυσκόλευαν τους Σπαρτιάτες στην μεταφορά τους! Σκέφτομαι ότι καλύτερα το βάρος να το έχουμε στην τσέπη μας παρά στην ψυχή μας...