Zηλεύω την πνευματική του εγρήγορση. Ξαγρυπνάει για όλους εμάς.Ζηλεύω το ερευνητικό του πάθος για τον εντοπισμό και την καταγραφή της πιο ασήμαντης λεπτομέρειας που ,όμως, είναι απαραίτητη για τη συναρμολόγηση των μερών σε όλο.Οι "χειροποίητες ιδέες", η εκπληκτική άνεση και ευχέρεια της γλώσσας είναι αξιοζήλευτα στοιχεία που σφραγίζουν την πνευματική πορεία του λογοτέχνη Πάνου Θεοδωρίδη.Ταπεινά, του αφιερώνω το παρόν ιστολόγιο ως μια μικρή ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

"ΜΑΣ ΤΑ ΕΙΠΑΝ ΑΛΛΟΙ"


Σήμερα, παραμονή των Χριστουγέννων, τα κάλαντα τα είπαν λιγότερα παιδιά. Αυτά, υπήρξαν τα πιο θαρραλέα που αγνόησαν τις δυσμενείς οικονομικές συγκυρίες και τήρησαν το έθιμο-δεν μιλάμε βέβαια για τα πολύ μικρά παιδιά.
 
Ένα τέτοιο παιδί είδα σήμερα να μπαίνει στο καφέ. Διστακτικά κατευθύνθηκε προς τον υπάλληλο που ετοίμαζε τους καφέδες. Το παιδί ήταν μεγαλόσωμο και βρισκόταν στο μεταίχμιο παιδιού και εφήβου! Κοντοστάθηκε και ρώτησε αν μπορεί να πει τα κάλαντα. Ο υπάλληλος του απάντησε ψυχρά, «Μας τα είπαν άλλοι». Το παιδί έφυγε με σκυμμένο κεφάλι και ελαφρώς ταπεινωμένο που δέχτηκε μια τέτοια προσβλητική απάντηση. Στον δρόμο, υποπτεύομαι, θα ένιωσε άσχημα όχι τόσο για τα χρήματα που δεν πήρε και τα κάλαντα που δεν είπε, όσο γιατί τον ταύτισε ο υπάλληλος με τα παιδιά που προηγήθηκαν. Το παιδί δεν είχε να κομίσει τίποτα το καινούριο στον υπάλληλο  παρεκτός από τα κάλαντα με ένα μουσικό όργανο, την φλογέρα.

Το περιστατικό αυτό με έκανε να σκεφτώ πως τα πρόσωπα που κοινωνούν το ίδιο μήνυμα εκμηδενίζονται στην πληθωριστική τους παρουσία. Το παιδί σαν να διαισθάνθηκε πως αποτελούσε ένα ακόμη άτομο που θα τραγουδούσε τα ίδια κάλαντα και πολύ πιθανό να ήθελε να διαφοροποιηθεί κάνοντας χρήση της φλογέρας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου