Zηλεύω την πνευματική του εγρήγορση. Ξαγρυπνάει για όλους εμάς.Ζηλεύω το ερευνητικό του πάθος για τον εντοπισμό και την καταγραφή της πιο ασήμαντης λεπτομέρειας που ,όμως, είναι απαραίτητη για τη συναρμολόγηση των μερών σε όλο.Οι "χειροποίητες ιδέες", η εκπληκτική άνεση και ευχέρεια της γλώσσας είναι αξιοζήλευτα στοιχεία που σφραγίζουν την πνευματική πορεία του λογοτέχνη Πάνου Θεοδωρίδη.Ταπεινά, του αφιερώνω το παρόν ιστολόγιο ως μια μικρή ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Μια γυναίκα είχε αποφασίσει να αυτοκτονήσει πηδώντας από τον δεύτερο όροφο  μιας πολυκατοικίας σε μεγάλη πόλη της χώρας μας. Η κοπέλα περνούσε φάση πένθους από την απροσδόκητη απώλεια και των δύο γονιών της -πάντα είναι απροσδόκητες, αδιανόητες και ασύλληπτες τέτοιες απώλειες. Κατέληξε βαρύτατα τραυματισμένη στο νοσοκομείο και δεν γνωρίζω αν κατάφερε να επιζήσει. Παλιότερα, ένας συνομήλικος γνωστός μου μάθαινε κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας πως η οικογένεια του -μάνα, πατέρας και αδελφή-  ξεκληριζόταν σε τροχαίο δυστύχημα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα από αυτήν την απίστευτη τραγωδία  απολυόταν από το στρατό, παντρευόταν και έκανε παιδιά.
Στην πρώτη περίπτωση η γυναίκα δεν θέλει να συνεχίσει την ζωή της. Ο πόνος της είναι ανίκητος και αναζητά τον δρόμο για να ξανασμίξει με τα προσφιλή της πρόσωπα που έχουν αποβιώσει. Στην δεύτερη περίπτωση ο γάμος και η διαιώνιση του είδους μετράει περισσότερο και είναι μια "κάποια λύσις" μπροστά στην ανείπωτη τραγωδία. Ο γιος πρέπει να εξασφαλίσει στο διηνεκές την εξέλιξη των γονιδίων. Ναι, η ζωή συνεχίζεται αλλά για ποιούς;
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου