Zηλεύω την πνευματική του εγρήγορση. Ξαγρυπνάει για όλους εμάς.Ζηλεύω το ερευνητικό του πάθος για τον εντοπισμό και την καταγραφή της πιο ασήμαντης λεπτομέρειας που ,όμως, είναι απαραίτητη για τη συναρμολόγηση των μερών σε όλο.Οι "χειροποίητες ιδέες", η εκπληκτική άνεση και ευχέρεια της γλώσσας είναι αξιοζήλευτα στοιχεία που σφραγίζουν την πνευματική πορεία του λογοτέχνη Πάνου Θεοδωρίδη.Ταπεινά, του αφιερώνω το παρόν ιστολόγιο ως μια μικρή ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

ΤΡΑΒΑΤΕ ΜΕ ΚΙ ΑΣ ΚΛΑΙΩ!

Ο πατέρας τραβολογάει από το μανίκι του μπουφάν το παιδί του. Όλη η εικόνα παραπέμπει σε βίαιη προσαγωγή υπόπτου προς εξακρίβωση στοιχείων στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα. Υποθετικά μιλώντας, καταλαβαίνω τα εξής: Το παιδάκι είναι περίπου στην ηλικία των δέκα ετών και στο χέρι του κρατάει ένα τρίγωνο για τα κάλαντα. Προφανώς, το παράκανε στον χρόνο που είχε στη διάθεσή του να πει τα κάλαντα και ο πατέρας του βγήκε από το σπίτι για  να τον περιμαζέψει.Το παιδί αντιστέκεται σθεναρά στις προθέσεις του πατέρα που θέλει να το μαντρώσει στο σπίτι. Βλέποντας αυτές τις αντιδράσεις, ο πατέρας τον αφήνει και, κάνοντας λίγα βήματα παραπέρα, προσπαθεί να τον δελεάσει με "κάτι" που έχει στο σπίτι και είναι πολύ ενδιαφέρον. Το παιδί, μάλλον, έχει ξαναδεί το έργο αυτό και δεν δείχνει να εμπιστεύεται αυτά που τού λέει ο πατέρας του. Επιμένει στη στάση του και ο πατέρας προκειμένου να τον μεταπείσει αλλάζει μέθοδο. Ανακατεύει εκφοβισμό με απειλές και του λέει πως θα τον εγκαταλείψει στο δρόμο.

Δεν γνωρίζω την εξέλιξη του περιστατικού. Ωστόσο, βλέπω ότι σαν ενήλικες δυσκολευόμαστε να πείσουμε τα παιδιά για ορισμένα ζητήματα που θα έπρεπε να επιλύονται με μεγαλύτερη ευκολία. Το δέλεαρ, η απειλή και ο εκφοβισμός είναι τα συνηθισμένα μέσα που μετέρχονται οι μεγάλοι όταν ο διάλογος δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου